ေျဖေလ်ာ့ေပးပါ

Sunday, 06 May 2012 13:14

ၿမိဳ႕ပ်က္တစ္ခု ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ေနရာက ပူျပင္းေျခာက္ကပ္ ၿငိမ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ ၿမိဳ႕ပ်က္တစ္ခုကို ေရာက္ေနသလို ခံစားရပါတယ္။ ေဆာက္လက္စ အေဆာက္အဦေတြဟာ လက္စမသတ္ဘဲ တစ္ပိုင္းတန္းလန္နဲ႔ ေနသူမရႇိ။ ေဆာက္လုပ္ေရး အလုပ္သမားေတြလည္း မရႇိ။ ၿငိမ္ခ်က္သား ေကာင္းေနပါတယ္။ ဘယ္ဘက္ၾကည့္ၾကည့္၊ ညာဘက္ၾကည့္ၾကည့္ တုိင္ေတြ ထုိးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ အမိုး မရႇိ၊ အကာ မရႇိ၊ အုတ္ပံုေတြ ဟိုနားတစ္ပံု၊ သည္နားတစ္ပံု၊ သံေခ်ာင္းေတြ ဟိုနားတစ္ေခ်ာင္း၊ သည္နားတစ္ေခ်ာင္း၊ အမိႈက္ေတြ၊ ေရသန္႔ဘူးခြံေတြ၊ တူးဆြထားတဲ့ေျမႀကီးေတြ၊ သည္လိုလုပ္ငန္း လက္စမသတ္ဘဲ အေဆာက္အဦးပ်က္လိုျဖစ္ေနတာကို ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ဆက္ၿပီးေအာင္ မေဆာက္ၾကတာပါလိမ့္။ သူတို႔ရင္ဖြင္သံ ''သည္လိုဆရာရဲ႕။ ေဆာက္လက္စ အေဆာက္အဦေတြကို ဆက္မေဆာက္ဖို႔ စည္ပင္သာယာက လာတားထားလို႔ ရပ္ထားရတာ။ ကြၽန္ေတာ္က ျမန္ျမန္ဆက္ေဆာက္ခ်င္တာေပါ့'' ဘာျဖစ္လို႔ ကန္ထ႐ိုက္တုိက္ေတြ ေဆာက္ျဖစ္တာလဲ။ ''ကြၽန္ေတာ္တို႔ သည္ရပ္ကြက္မႇာ ေနလာတာ ႏႇစ္ ၄၀၊ ၅၀ ေလာက္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ စတည္ခါစက လမ္းေတြ မေကာင္း၊ ေရေျမာင္းေတြ မေကာင္း၊ လမ္းမီးမရႇိေပါ့။ အေနၾကာလာေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထနဲ႔ ျပဳျပင္လာတာ။ ဒါေပမဲ့ ဓနိမိုး ထရံကာအိမ္ေတြ၊ သြပ္ မိုးပ်ဥ္ကာအိမ္ေတြဆိုေတာ့ ေဆြးကုန္ၿပီေပါ့။ ထရံေပါက္ေနရာမႇာ ပလပ္စတစ္ေတြကာ၊ သတင္းစာ စကၠဴေတြကာနဲ႔ ျဖစ္သလိုေနလာတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ျပင္လည္း မျပင္ရဲဘူးေလ။ တဲေပၚမႇ တုိက္ေပၚသို႔ဆိုတဲ့ စီမံခ်က္ဆိုလား၊ စီမံကိန္းဆိုတာလား။ အဲဒီစီမံခ်က္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေတြ၊ ေျမေတြကိုသိမ္းၿပီး တိုက္ ေဆာက္ေပး၊ အခန္းေပးမယ္ဆိုတာလည္း ေပၚလာေသးတယ္ေလ။ ေျမေတြတိုင္း၊ အိမ္ေထာင္စုစာရင္းေတြေကာက္၊ အစည္းအေ၀းေတြေတာင္ လုပ္လုိက္ပါေသးတယ္'' ''တခ်ဳိ႕ရပ္ကြက္ေတြဆို တုိက္ေတြေဆာက္ၿပီးလို႔ လူေတြေတာင္ တုိက္ေပၚ တက္ေနၾကၿပီ။ အဲသည္စီမံခ်က္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘက္ေရာက္လာရင္ ျပင္ေဆာက္ၿပီးသား အိမ္ေလး အဖ်က္ခံရမႇာစိုးတာနဲ႔ ျဖစ္သလို ေပေတေနရတာေပါ့။ အခု အဲသည္စီမံခ်က္က ၿပီးသြားၿပီလား၊ ဆက္လုပ္မႇာလား ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာမႇမသိရပါဘူး။ ၾကာလာေတာ့ အိမ္ေတြကလူေတြ ဆက္ေနလို႔မရေအာင္ ပ်က္စီးယိုယြင္း လာတယ္ေလ။ သည္ၾကားတည္း နာဂစ္မုန္တုိင္းက ၀င္ေႏႇာက္လုိက္ေသးတယ္။ အမုိးေတြကြာ၊ အကာေတြျပဳတ္ အေတာ္ဒုကၡေရာက္ၾကပါတယ္။ ခုခ်ိန္မႇ ကိုယ့္ဘာသာ ျပင္ေဆာက္ဖုိ႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ''သည္အခ်ိန္မႇာ ကန္ထ႐ိုက္ေတြ ေရာက္လာတယ္။ အခန္းေပး အခန္းယူစနစ္လို႔ ကန္ထ႐ိုက္ေတြက ေျပာတယ္။ ေလးထပ္ေဆာက္ရင္ အိမ္ရႇင္က ေလးခန္းယူ၊ ကန္ထ႐ိုက္က ေလးခန္းယူ၊ ဒါ မွ်တတယ္ေပါ့။ အိမ္ျပင္ေဆာက္စရာ ပိုက္ဆံကလည္း မရႇိ၊ တုိးပြားလာတဲ့သားေတြ၊ သမီး ေတြ၊ သားမက္ေတြ၊ ေခြၽးမေတြအတြက္လည္း တစ္တုိက္တည္းမႇာ စုစုစည္းစည္း ေနလို႔ရမယ္။ တုိက္ခန္းေလးနဲ႔ဆိုေတာ့လည္း ဘာရယ္ ညာရယ္မဟုတ္ဘူး လူရႇိန္တာေပါ့။ ''ေဆာက္ခါစ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအျပည့္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ တစ္ထပ္တက္လာ၊ ႏႇစ္ထပ္တက္လာ၊ အိမ္လံုးေလးေပၚလာ၊ အေဖနဲ႔အေမက ဘယ္အခန္းယူ၊ သားနဲ႔ေခြၽးမက ဘယ္အခန္းယူ၊ အငႇားကို ဘယ္အခန္းမႇာ ခ်ထားမယ္ေပါ့'' ''အေပ်ာ္ေတြက သိပ္ၾကာၾကာမခံလိုက္ပါဘူး။ စည္ပင္သာယာ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ၀န္ထမ္းေတြေရာက္လာၿပီး အေဆာက္အဦ ေဆာက္လုပ္ခြင့္ဆုိင္ရာ ခြင့္ျပဳခ်က္လုပ္ဖို႔ ညႊန္ၾကားလာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း တရား၀င္ ေဆာက္လုပ္ခြင့္နဲ႔ ေဆာက္ခ်င္ေနတာပါ။ ဒါနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲလို အပ္တာေတြကို ကန္ထ႐ိုက္နဲ႔ အိမ္ရႇင္ေတြစုေပါင္းၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္သာယာကို သြားေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္'' ''ဒါေပမဲ့ ဆရာရယ္။ အဲဒီေန႔ကစၿပီး ဒီေန႔အထိ တစ္စံုတစ္ရာ ျပန္ၾကားလာတာ မရႇိေသးပါဘူး။ တခ်ဳိ႕ သြားစံုစမ္းေတာ့လည္း ခြင့္ျပဳခ်က္ မေပးႏုိင္ေၾကာင္းပဲ သိခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒဏ္ေငြလည္း တစ္လ သံုးသိန္းေလာက္ခ်မယ္ ၾကားျပန္ေတာ့လက္ လုပ္လက္စားဆင္းရဲသားေတြ ဘယ္လိုလုပ္တတ္ႏုိင္မလဲ'' သူက ေျပာၿပီးသြားပါၿပီ။ ရင္လည္း ေပါ့သြားပံုရပါတယ္။ ရင္ေမာ က်န္ခဲ့တာကကြၽန္ေတာ္။ သူေျပာတဲ့အေၾကာင္းလုိမ်ဳိး အျဖစ္အပ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရပ္ကြက္ေတြမႇာ ျဖစ္ေနပံုရပါတယ္။ ေပါင္းကူးတံတား၀န္ထမ္းမ်ား ယေန႔ ႏုိင္ငံေတာ္ဟာ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းေပၚကိုေရာက္ေအာင္ ျပင္ဆင္လာတာ အေတာ္ခရီး ေပါက္လာပါၿပီ။ တစ္ပါတီစနစ္၊ ဗဟိုဦးစီး စနစ္ကေန ပါတီစံုဒီမိုကေရစီကို စေျပာင္းကာစမႇာ ဗဟိုကပဲ စတင္ျပင္ဆင္ လႈပ္ရႇား ေျပာင္းလဲရပါတယ္။ အက်င့္ ျဖစ္ေနေသးတာကိုး။ ဆိုေတာ့ အထက္က အေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာင္းေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ေအာက္ေျခက ၀န္ထမ္းေတြ မေျပာင္းလဲေသးပါဘူး။ ေျပာင္းရမႇန္းလည္း မသိၾကေသးပါဘူး။ အခု ရက္ကြက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမႇာ ျဖစ္ေနတဲ့ အလားတူျပႆနာေတြဟာ ေျပာင္းလဲရမယ့္ အေျခအေနမႇန္ကို လူထုနဲ႔ ထိ ေတြ႔ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြက မသိက်ဳိးကြၽံ ျပဳေနၾကတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ မသိက်ဳိးကြၽံ ျပဳေနတာ အေၾကာင္းႏႇစ္ခ်က္ ရႇိပါတယ္။ ပထမအခ်က္က အရင္စနစ္ အတုိင္းလုပ္ေနရတာ သူတို႔အတြက္ အဆင္ေျပတယ္။ under table နည္းနဲ႔ ေျဖရႇင္းရတာ ေခါက္႐ိုးက်ဳိးေနၿပီ။ သည္နည္းကို သူတုိ႔ မစြန္႔ခ်င္ၾကပါဘူး။ ဒုတိယအခ်က္က ေျပာဖို႔ သတၲိမရႇိဘူး။ (ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာဖူးတယ္။ ''အခ်ဳိ႕ သတၲိမရႇိၾကတဲ့ အေၾကာင္းက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတၲ အက်ဳိးစီးပြားကို ၾကည့္ၿပီးမေျပာရဲတာ'') မလုပ္၊ မ႐ႈပ္၊ မျပဳတ္အတိုင္း က်င့္သံုးေနၾကတာ။ တကယ္တမ္း ျပည္သူလူထုနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတာက ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာ၊ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္မႇာရိႇၾကတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြပါ။ ဥပေဒဆိုတာ ျပည္သူေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ပါ။ ျပည္သူေတြကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး ျဖစ္ေစဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူနဲ႔ ထိေတြ႔တဲ့ေနရာမႇာ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆနာေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ေပးရင္ ေျပလည္မလဲ။ ေကာင္းမလဲဆိုတာကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားေပးရပါမယ္ . . . အစိုးရေကာင္းဖုိ႔ ၀န္ထမ္းေကာင္းေတြ လိုပါတယ္။ ထို႔အတူ လူထုေကာင္းစားဖို႔လည္း ၀န္ထမ္းေကာင္းေတြ လိုအပ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းဆိုင္ရာ ကိစၥမႇာ ၀န္ထမ္းေတြဟာ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အစိုးရၾကား ေပါင္းကူး တံတားပါ။ အေရးပါတဲ့ ယႏၲရားႀကီးပါ။ ေအာက္ေျခရပ္ကြက္ ေက်းရြာ ေတြမႇာ ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲ။ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္၊ မႇန္မႇန္ကန္ကန္ တင္ျပသင့္တဲ့ေနရာေတြကို တင္ျပရပါမယ္။ အၾကံျပဳသင့္က အၾကံျပဳရပါမယ္။ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒေတြ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြကို ေက်ေက်ညက္ညက္ သိေနရပါမယ္။ ျပည္သူလူထုက မသိလို႔ နားမလည္လို႔ အၾကံေတာင္းရင္ ကူညီရပါမယ္။ အၾကံေပးရပါမယ္။ အထက္က ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ျပႆနာက လက္ေတြ႔ လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ စာအုပ္ထဲက ဥပေဒစည္းကမ္းတို႔ ကြဲလြဲမႈရဲ႕ ျပႆနာပါ။ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္လည္း ေျပာထားတာပဲ။  ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္ အက်ဳိးမျဖစ္ေတာ့တဲ့ ဥပေဒေတြ၊ စည္းမ်ဥ္းေတြ ျပင္သင့္ရင္ ျပင္ၾကပါလို့။ ထို႔အတူ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ တိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ သမၼတႀကီးကိုယ္တုိင္ လမ္းညႊန္မႈေပးေနတာပါ။ ဥပေဒဆိုတာ ျပည္သူေတြကို ကာကြယ္ဖို႔ပါ။ ျပည္သူေတြကို ၀န္ ထုပ္၀န္ပိုး ျဖစ္ေစဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူနဲ႔ ထိေတြ႔တဲ့ ေနရာမႇာ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆနာေတြကို ဘယ္လိုလုပ္ေပးရင္ ေျပလည္မလဲ။ ေကာင္းမလဲဆိုတာကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားေပးရပါမယ္။ ''အဲဒီေတာ့ ျပည္သူ႔အသံက အေရးႀကီးပါတယ္။ ျပည္သူ႔ဆႏၵ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒ (၄) ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာ အားလံုးသည္ ျပည္သူမႇဆင္းသက္လာၿပီး တစ္ႏုိင္ငံလံုး လႊမ္းျခံဳရမႇာပါ။ စနစ္က ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ျပည္သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပဲ။ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စားလႇယ္ေတြကတစ္ဆင့္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့စနစ္ပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘက္ ေျပာသင့္တာေျပာ။ တင္ျပသင့္တာ တင္ျပ ဒါမႇသာလွ်င္ တာ၀န္ေက်မႇာျဖစ္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘက္က ခံယူပါတယ္''။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊ မန္းရဲ႕ မိန္႔ခြန္းေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ ႏႇစ္ထပ္တုိက္ ေဆာက္ခြင့္၊ သံုးထပ္တုိက္ေဆာက္ခြင့္ ဥပေဒက ဆိုထားပါလိမ့္မယ္။ အိမ္ရႇင္ေတြက ဘာျဖစ္လို႔ ေလးထပ္တိုက္ ေဆာက္ခ်င္တာလဲ၊ သူတို႔မႇာ အေၾကာင္းရႇိပါလိမ့္မယ္။ လူေတြက ပိုက္ဆံစိုက္ထုတ္ၿပီး အိမ္ကိုျပန္ မေဆာက္ႏုိင္ပါဘူး။ ကန္ထ႐ိုက္ကုိ အပ္ရပါမယ္။ ကန္ထ႐ိုက္ကလည္း အလကားပိုက္ဆံစိုက္ထုတ္ၿပီး ေဆာက္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ သူ႔အတြက္ တြက္ေျခကိုက္မယ့္ပံုစံနဲ႔ ေဆာက္မႇာပါ။ သည္လိုနဲ႔ ေလးထပ္တုိက္ေတြ ျဖစ္ကုန္တာပါ။ ပိုက္ဆံရႇိသူေတြအတြက္၊ လံုးခ်င္းေနလိုသူေတြအတြက္ ႏႇစ္ ထပ္တိုက္နဲ႔ အဆင္ေျပေပမယ့္ သာမန္လူတန္းစားအတြက္ ကန္ထ႐ိုက္ေတြကလြဲၿပီး အားကိုးစရာ မရႇိပါဘူး။ တဲေပၚမႇ တိုက္ေပၚသို႔ စီမံကိန္းကလည္း ဘာသံမႇမၾကားရေတာ့ပါဘူး။ ခုဆို ရက္ကြက္အခ်ဳိ႕မႇာ စည္ပင္သာယာအဖြဲ႔နဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္ေနၿပီး ေဆာက္လက္စ တန္းလန္းျဖစ္ေနတာ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ျမင္ကြင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေျဖေလ်ာ့ေပးပါ ႏုိင္ငံျခားမႇ တင္သြင္းတဲ့ သြင္းကုန္ေတြ အခြန္ေျဖေလ်ာ့ေပးေနပါၿပီ။  ကားပါမစ္ေတြ ေျဖေလ်ာ့ေပးေနပါၿပီ။ တယ္လီဖုန္းေစ်းေတြ ေစ်းခ်၊ ေျဖေလ်ာ့ေပးေနပါၿပီ။ ဒါ့အျပင္ ႏုိင္ငံျခားက ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားမႈေတြ ေျဖေလ်ာ့ေပးလိုက္ပါၿပီ။ ယခင္က အုပ္ခ်ဳပ္သူ အျမင္တစ္ခုတည္းပါတဲ့ ဥပေဒ၊ စည္းမ်ဥ္းေတြကိုသာ ျပ႒ာန္းတဲ့ေခတ္မႇ ျပည္သူေတြ ပါ၀င္ႏုိင္တဲ့ လုပ္ကိုင္ရလြယ္ကူတဲ့၊ ထင္သာျမင္သာ နားလည္ရလြယ္ကူတဲ့၊ အခ်ိန္ကုန္ သက္သာေစတဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမႇ မနစ္နာေစတဲ့ ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းေတြကို ထုတ္ျပန္ျပ႒ာန္းေပးရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ေနပါၿပီ။ တစ္ခါ လူေနမႈပံုစံ ေျပာင္းလဲမႈဟာလည္း ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ ေျပာင္းလဲေနပါတယ္။ ဒီလို ေျပာင္းလဲမႈျမန္ဆန္တာကို အမီလိုက္ (ျဖစ္ႏုိင္ရင္ လက္ဦးမႈရယူ) ႏိုင္တဲ့ဥပေဒေတြ အျမန္ျပ႒ာန္းေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္စည္ပင္ဖို႔က စည္ပင္သာယာ ေရးအဖြဲ႔ရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားတဲ့ အစီအမံမ်ားေပၚမႇာ မ်ားစြာမူတည္ေနေၾကာင္း ထင္ရႇားေနပါတယ္။ ယခု ေခတ္ေျပာင္းပါၿပီ။ အထက္ကညႊန္ၾကားတာကိုလည္း ေဆာင္ရြက္ရမယ္။ ေအာက္ေျချပည္သူလူထုရဲ႕ ပကတိအေျခအေနမႇန္ကိုလည္း အထက္ကို ျပန္တင္ျပရပါမယ္။ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္ပါ။ ျပည္သူ႔ဆႏၵ၊ ျပည္သူ႔အသံနဲ႔ စည္ပင္သာယာေရးအဖြဲ႔ရဲ႕ ဆႏၵတို႔ တစ္ထပ္တည္း က်ပါေစ။ Source:FB

လူျဖစ္တည္ခြင့္ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္

Thursday, May 3, 2012 at 8:36pm ·

ခ႐ိုင္႐ုံးေတာင္ကုန္းတ၀ိုက္ အသားမီးေလာင္ေညွာ္န႔ံက ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနတယ္။
တိတ္ဆိတ္တဲ့ညမွာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ၊ ေသြးပ်က္ဖြယ္အသံေတြနဲ႔ ညေန(၆)နာရီေနာက္ပိုင္း စစ္ေၾကာေရး စလိုက္တာပါ။
ေက်ာင္းသားေတြအသတ္ခံရတဲ့ ဇာတ္လမ္းအစအဖြင့္ခန္းေပါ့ ။
ေန႔ရက္ က (၉-၈-၁၉၉၁)
ေနရာက ေက်ာင္းသားေတြ ဗန္းေမာ္ခ႐ိုင္လို႔ေခၚၾကတဲ့ ဆိုင္း၀မ္းဘြန္ KIA တပ္မဟာ (၃)နယ္ေျမက  ၊ ဗ်ဴဟာ(၂) ပတာလင္ လို႔ လူသိမ်ားၾကတယ္
စစ္ေၾကာမဲ့ သူေတြက အရက္ကိုးေမာင္းေသာက္ထားတယ္
အစစ္ေဆးခံေနရတဲ့သူက စိုးမင္းေအာင္ တဲ့ ၊ အသက္ (၁၉)ႏွစ္ခန္႔ ၊ အသားျဖဴျဖဴ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း မႏၲေလးၿမိဳ႕သစ္က ရင္း(၅)မွာေပးတဲ့အေျခခံစစ္သင္တန္းဆင္းၿပီးစ ၊
စစ္ဆင္ေရးကာမွာ ဆင္းရဲမႈ ငတ္ျပတ္မႈေတြလဲ ႀကံဳခံခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕ ၊ ဗဟို ပါေဂ်ာင္ ကေန အိမ္ျပန္ဖို႔ထြက္ေျပးခဲ့တာပါ။ (၆)ရက္ေန႔ ေရႊလီအထိေရာက္ရွိေနခ်ိန္
မ်ဳိး၀င္းေမြးထားတဲ့ လိွ်ဳ႕၀ွက္လူ ဘဲေလး(သန္႔ဇင္-မုံရြာ)နဲ႔ အမွတ္မထင္ ေတြ ့တယ္ ၊ တကယ္တမ္းက တစ္ဖက္ကို ကူးလိုက္ရင္ လြတ္ေနပါၿပီ ၊ အတူေနရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြ ဆိုေတာ့လဲ သံေယာဇဥ္ မျပတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့
သူငယ္ခ်င္း ငါျပန္ ေတာ့မယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္တယ္ ၊
ဘဲေလးက မျပန္ခင္ စကားေျပာၾကမယ္လို ့ ဆိုတယ္
ခ်စ္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ (ေက်ာင္းသားကဖြင့္ထားတဲ့ဆိုင္)မွာအတူထိုင္မိၾကတယ္ ထိုင္ေနရင္း ပါပဲ ဘဲေလးက ပုလင္းနဲ႔႐ိုက္ ၊ႀကိဳးနဲ႔တုတ္အခန္းထဲထည့္ထားလိုက္တယ္ေလ၊၊   ဆိုင္တာဝန္ခံ မာမီစိန္ေတာင္ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ေနတယ္။
ညႊန္ၾကားခ်က္ပဲျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ
့ေနာက္ရက္မွာေတာ့ ကားစင္းလုံးငွားလုိ႔ အနီးဆုံးစခန္းျဖစ္တဲ့ (က်န္ေဟာင္အနီး) ဗန္းေမာ္ခ႐ိုင္ကို ႀကိဳးတုတ္ရက္  ေခၚေဆာင္ခံခဲ့လို ့ ေရာက္လာရ တာပါ။
မ်ဳိး၀င္းၫႊန္ၾကားထားကေတာ့ အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစုံကို ဖိတ္ၾကားလို႔ ရွစ္ေလးလုံး(၃)ႏွစ္ေျမာက္ အခမ္းအနားလုပ္ခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတယ္ ၊ ေထာက္လွမ္းေရးျဖစ္ႏိုင္တယ္ ေပၚေအာင္စစ္ပါ။ တဲ့
အခမ္းအနားမွာ ဧည့္သည္ေတြေကြၽးတဲ့ အစားအစာထဲ အဆိပ္ခတ္ႏိုင္တယ္ ဆက္ႏြယ္ေတြေဖာ္ထုတ္ပါဆို တဲ့ ၫႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ ဒီဇာတ္စပါတယ္ ...

ပထမဆုံးငါးဖမ္းတဲ့ က်င္စက္နဲ႔တို႔လိုက္တယ္ ၊ ၀ုန္း   ဆိုလဲၾကသြားတာပါပဲ
ေနာက္ေတာ့ ...
ထိပ္တုံးထဲက ထြက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ပိုင္းနဲ႔ ေျခဖ၀ါးကို ေရနံဆီစြတ္ထားတဲ့ အ၀တ္ပါတ္လို႔ မီး႐ိႈ႕ၾကတယ္ ၊ လူဆီအနံ႔ေတြလိႈင္လို႔ ၊ သနံရည္ေတြစီးက်ေနတယ္
အဲဒီေျခေထာက္ကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ႐ိုက္ေနၾကတယ္ ၊ အေရခြံေတြလန္လို႔ ေနာက္ေတာ့ မေအာ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး
ထိတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ပုံမရေတာ့ပါဘူး ...
 တကယ္တမ္း သူဒီစခန္းကို ဖမ္းေခၚခံရတာ (၇)ရက္ေန႔ ညေနပိုင္းေပါ့ ။
တိုးခ်ဲ႕ေနတဲ့စခန္းအဂၤါရပ္နဲ႔ ညီေအာင္ေဆာက္ထားတဲ့ ေဆာက္ၿပီးစ အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ထည့္လိုက္တယ္ ၊ ပထမဆုံးစဖြင့္သူပါပဲ။

 (၈)ရက္ေန႔မွာေတာ့ ရွစ္ေလးလုံးအခမ္းအနား က်င္းပေနတယ္ေလ ၊
ေနာက္ပိုင္း( ၆-၉-၁၉၉၁) မွာ အခ်ဳပ္ခန္းအျဖစ္ ေျပာင္းသုံးလိုက္ရတဲ့ ေဟာခန္းမႀကီးထဲမွာေပါ့ ၊ အနီးနားရြာေတြပါဖိတ္ေကြၽးလို႔
ဒါေၾကာင့္ စစ္ေၾကာေရးဆိုတာႀကီးလဲ မစႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္မွာပါ။

 စစ္ေၾကာေရးကိုဦးေဆာင္သူေတြကေတာ့  ခြဲမွဴး သက္ထြန္း (နမၼား) ၊ ရင္းမွဴး ဗဂ်မ္း(ခ)ေအာင္သန္း(နမၼားနယ္)နဲ ့ ဗန္းေမာ္ခရိုင္ စစ္ေၾကာေရးကို အဓိကတာ၀န္ယူတဲ့ အိုင္အို ေအာင္စိုးျမင့္ (မိုးၫွင္း)တို႔ပါ။ ေပါက္ေကြး ၊ တာတီး(နမၼား) ၊ ေဇာ္ႀကီး ၊ ခင္ေမာင္လြင္ ၊ ေစာစိုးစုိး(မိုးၫွင္း) တို႔ကလည္း လက္သံအေတာ္ေျပာင္ပါတယ္ ...
 မွာၾကားခ်က္အတိုင္းပါပဲ  ေပၚေအာင္စစ္လို႔ ဆက္ႏြယ္ေဖာ္ထုတ္လိုက္ၾကတာ လိုခ်င္တဲ့ နာမည္(၁၃၅)ေယာက္ပါ စာရင္း တရားခံဆိုတဲ့ စိုးမင္းေအာင္ ပါးစပ္ထဲကထြက္လာတဲ့ အထိပါပဲ
               ၃ ရက္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့...
လူ႐ုပ္မပီေလာက္ေအာင္ တစ္ကိုယ္လုံး ေဖာေယာင္ကိုင္းေနပါၿပီ
 ပထမရက္ကေတာ့ ႐ိုက္ႏွက္တဲ့ဒဏ္ ၊ စိတ္ဓါတ္က်ဆင္း ၊ ထမင္းမစားႏိုင္တဲ့ဒဏ္ေတြနဲ႔ ပိန္က် သြားပါေသးတယ္
 အဲဒီ ေနာက္  ဘယ္ဖက္ လက္ေကာက္ဝတ္ကို ဓါးနဲ႔ေဖာက္ ေသြးေၾကာ ေဖာ္ဆြဲထုတ္လို႔ ႏိုင္လြန္ႀကိဳးတပ္ ခ်ည္ေႏ်ာင္ ေဖာက္ဆြဲလို ့
ေဆာင့္ေဆာင့္ဆြဲၿပီး စစ္တာေတာင္ သိပ္မေအာ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး
 ေနာက္ပိုင္း  သံေခ်ာင္းတို႔အဖြဲ  ့ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့   ေျခသလုံးၾကြက္သားကိုေဖာက္ ၊ သံေခ်ာင္းထည့္ ႀကိဳးနဲ႔ကပ္ဆဲြၿပီး လႈပ္လႈပ္ေမးခ်ိန္ ႏွာေခါင္းကို ေၾကးနန္းေဖာက္ဆြဲၿပီး ေမးခ်ိန္မွာေတာ့ အသားအေရေတြက ပုတ္ေနပါၿပီ ျပည္ေတြနဲ႔
႐ုပ္မေပၚေတာ့ပါဘူး ၊
ဆြဲစမ္း ဆြဲၾကစမ္းဆိုတဲ့ သံေခ်ာင္းအသံကိုလဲ ၾကားေနရတယ္။
 အသက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ျပင္းပါတယ္ ၊ မေသဘူး
 မ်ဳိး၀င္း ၊ ေက်ာ္ထင္ဦး တို႔အဖြဲ  ့ ေရာက္လာခ်ိန္မွာလဲ မေသခဲ့ပါဘူး
ေနာင္ ၂ ရက္ ၃ ရက္ဆို ေသၿပီ ႀကိဳက္တဲ့ေဆး႐ုံကု မရွင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ ပုံမ်ဳိးပါ
ရက္ (၂၀)ခန္႔ အၾကာမွာေတာ့
ေမ်ာေနတာလား  ေမ့ေနတာလားမသိ ျဖစ္ေနရာကေန-
အနားမွာရွိတဲ့ စစ္ေၾကာေရးသုံးကိရိယာေတြထဲက ရဲဒင္းက သူ႔လက္ထဲေရာက္ခဲ့ပါတယ္
လာခဲ့ မင္းတို႔လာခဲ့စမ္း ၊ ငါနဲ႔ သူေသကိုယ္ေသခ်မယ္ လာရဲတဲ့ေကာင္လာစမ္း ဆုိၿပီး ရဲဒင္းကို ကိုင္ေျမွာက္ထားလုိ႔
မထူးဇာတ္ခင္းၿပီထင္ပါရဲ႕ ဘယ္သူ႔မွေတာ့ ႐ုတ္တရက္မကပ္ရဲဘူး
အဲဒီမွာ၀ိုင္းၿပီး နလံမထူေအာင္ ထုိးၾက႐ိုက္ၾကေတာ့ တာပါဘဲ ၊ အားလုံးလဲ ေတာင္ကုန္းေပၚကို ေျပးတက္သြားၾကတယ္
ေနာက္မေသမရွင္ကို ထမ္းစင္နဲ႔ေခၚထုတ္သြားတာျမင္လိုက္ၾကရတယ္
သံေခ်ာင္း တစ္ခါက ဗန္းေမာ္ခရိုင္ကို လာရင္း အခုလိုပဲ ဗဟိုက ထြက္ေျပးလာတဲ့ တပ္သား ခြန္ဂ်ာေနာ္ ကို အင္ေခါင္းပါေစ်းမွာေတြ ့ေတာ့
ဒါဏ္ေလာက္ပဲေပးမယ္ထင္လို ့ အသာတၾကည္ လိုက္လာတာကို ေသဒဏ္ေပးခဲ့ပါတယ္
သူသတ္ခံလိုက္ရတဲ့ေနရာကို လုသတ္ကုန္း လို ့တြင္ပါတယ္
အဲဒီေနရာမွာပဲ စိုးမင္းေအာင္ ကိုတြင္းတိမ္တိမ္တူးလို႔ ေျမျမဳပ္လိုက္ၾကပါတယ္
အဲဒီအခ်ိန္မွာ လႈပ္ေနေသးလို႔ ေျမဖို ့ထားတဲ့အေပၚကပဲ ေသနတ္နဲ႔ပစ္လိုက္ၾကတယ္တဲ့
ေသနတ္ပစ္သူကေတာ့ တာတီး(နမၼား)။
လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ပါ-
အင္ေခါင္းပါေစ်း
စပါးရိတ္ေနတဲ့ ကိုသာဓု

Source:FB

စတိ(ဗ)ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)၏ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္

Wednesday, 02 May 2012 22:38

(၁)  Apple ကြန္ပ်ဴတာဖခင္ စတိ (ဗ) ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)မႇာ ေမြးကတည္းက စြန္႔ပစ္ခံရသူ။ မိခင္ဂ်ဴံးက ဂ်ာမန္ႏြယ္ဖြား။ အေမတို႔အမ်ဳိးက စည္းႀကီးကမ္းႀကီး႐ႇိလႇသည့္ ဗရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ေတြ။ ဒီလို အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက သူ႔အေမက ဆီးရီးယားႏိုင္ငံသား မြတ္စလင္တစ္ဦးႏႇင့္ ခ်စ္ႀကိဳး သြယ္သည္။ သူနာမည္က အဗၺဒူ(လ) ဖာတာဂြၽန္ဂ်န္ဒါလီ။ သူ႔တို႔ဖက္ကလည္း ေဆြႀကီးမ်ဳိးႀကီးေတြ။ ေဘ႐ြတ္ရႇိ အေမရိကန္ တကၠသိုလ္တစ္ခုမႇ ဘဲြ႔ရၿပီး အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ၀စၥကြန္ဆင္ တကၠသိုလ္မႇာ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါရဂူတန္း တက္ေနသူ။ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)ကို ကိုယ္၀န္ လြယ္ရခ်ိန္မႇာ အေမေရာ အေဖပါ ၂၃ ႏႇစ္ အရြယ္သာ ရႇိေသးသည္။ ကုိယ္၀န္ရႇိေနသည့္တိုင္ သူတုိ႔ႏႇစ္ဦး၏ ေရႇ႕ေရးက မေရရာ။ တရား၀င္လက္ထပ္ဖို႔က မျဖစ္ႏိုင္။ အေမ့အေဖက အိပ္ရာထဲမႇာ ေသမင္းကို ေစာင့္စားေနရခ်ိန္။ ဂ်န္ဒါလီႏႇင့္ လက္ထပ္က သမီးကို အေမြျဖတ္မည္ဟု အဖုိးႀကီးက ၿခိမ္းေျခာက္ထားေလေသးသည္။ ကိုယ္၀န္ဖ်က္ခ်ဖို႔ဆုိတာကလည္း သူတုိ႔လို ဗရင္ဂ်ီ အသိုင္းအ၀ိုင္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမႇာ ဘယ္လိုမႇ မျဖစ္ႏိုင္။ ဂ်ဴံးတစ္ေယာက္ ကယ္သူရႇာေတာ့ ဆန္ဖရန္စစၥကိုရႇိ ဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ဦးကို ေတြ႔သည္။ ဆရာ၀န္ႀကီးက တစ္ကုိယ္ ေတာ္မိခင္မ်ား ကေလးေမြးဖြားေရးမႇာ ကူညီသည့္အျပင္ ကေလးေတြအတြက္ ေမြးစားမိခင္ ဖခင္ ရႇာေပးေရးကိုလည္း သိုသိုသိပ္သိပ္ ေဆာင္ရြက္ေပးတတ္ေလေသးသည္။ ဂ်ဴံးက တစ္ခုပဲ ေတာင္းဆို႐ႇာပါသည္။ ''သူ႔ကေလးရဲ႕ မိဘေတြဟာ ေကာလိပ္ဘဲြ႔ရျဖစ္ရမယ္''။ ဆရာ၀န္ႀကီး က ကေလးကို ေရႇ႕ေနတစ္ဦးထံမႇာ ေမြးစားေစဖို႔ စီစဥ္ထားသည္။ ၁၉၅၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၄ ရက္မႇာ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)ကို ေမြးေတာ့ ေမြးစားမိဘေတြက ေယာက်္ားေလး မလိုခ်င္၊ သမီးေလးသာ လိုခ်င္သည္ေျပာ၍ ေနာက္ဆုတ္သြားသည္။ သို႔မို႔ေၾကာင့္ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)ခမ်ာ ေရႇ႕ေနတစ္ဦး၏ သားျဖစ္လာရမည့္အစား အထက္တန္းေက်ာင္းပင္မၿပီးခဲ့ေသာ စက္ေတြခ်စ္တတ္ေသာ အေဖႏႇင့္ ဘ၀ကို ေဒါင္လိုက္ျပားလိုက္ေနတတ္သူ စာရင္းကိုင္အေမတို႔ထံ ႀကီးျပင္းလာရသည္။ ဂ်ဴံးက အထက္တန္းေက်ာင္းပင္ မၿပီးခဲ့သည့္ ဇနီးေမာင္ႏႇံလက္ထဲ သူ႔မ်က္ရဲြေလးကိုထည့္ဖို႔ ျငင္းဆန္ေသးသည္။ သားေလး ေမြးစားမိဘ လက္ထဲ ေရာက္ေနသည့္တိုင္ သူလက္မႇတ္ထိုးမေပးဘဲ တင္းခံေနေလသည္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ေမြးစားမိဘထံမႇ ခံ၀န္ခ်က္တစ္ခုရ ေအာင္ေတာင္းၿပီး သူသေဘာတူလိုက္သည္။ ေတာင္းဆိုခ်က္က - ကေလး၏ ေကာလိပ္ပညာေရးအတြက္ ေငြစုစာအုပ္ ဖြင့္ထားေပးဖို႔။ ဂ်ဴံးဖခင္ မၾကာမီ ကြယ္လြန္သည္။ ထုိႏႇစ္ခရစ္(စ)မတ္(စ)အၿပီးမႇာ ဂ်ဴံးႏႇင့္ဂ်န္ဒါလီ လက္ထပ္သည္။ ဂ်န္ဒါ လီႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါရဂူဘဲြ႔ရသည္။ သမီးကေလးတစ္ဦး တိုးပြားလာသည္။ မိုနာ။ ၁၉၆၂ မႇာ ဂ်ဴံးႏႇင့္ ဂ်န္ဒါလီ လမ္းခဲြသည္။ ဂ်ဴံးတစ္ေယာက္ အိပ္မက္ကမၻာထဲ ခရီးလႇည့္သည္။ ၀ကၤပါခရီး။ သည္အေၾကာင္းေတြကို တစ္ရက္ မႇာ ကမၻာေက်ာ္ ၀တၴဳေရးဆရာမျဖစ္လာသည့္ သမီးမိုနာက သူ႔စာအုပ္ ''ဒီေနရာကလဲြလို႔ ေရာက္ရာေပါက္ရာ''မႇာ မႇတ္တမ္းတင္သည္။ သားႏႇင့္ မိခင္ျပန္ေတြ႔ဖို႔က ေနာင္အႏႇစ္(၃၀)ေက်ာ္ ေစာင့္ရသည္။ (၂) သူေမြးစားသားျဖစ္မႇန္း ေဂ်ာ့ (ဘ)(စ) ငယ္စဥ္ကတည္းက သိသည္။ ဒီကိစၥမႇာ သူ႔မိဘေတြက ပြင့္လင္းျမင္သာသည္။ တစ္ရက္သူ ၆ ႏႇစ္ ၇ ႏႇစ္သားအရြယ္ အိမ္ေရႇ႕ျမက္ခင္းေပၚထုိင္ရင္း သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလးကို ဒီအေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကေလးမေလးက ''ဒါဆိုရင္ နင့္မိဘအရင္းေတြက နင့္ကို မလိုခ်င္လို႔ေပါ့'' ဟု မႇတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ''ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္း မိုးႀကိဳးဟက္ထက္ ခဲြခံလိုက္ရသလိုပဲဗ်ာ''ဟု သူ ရင္ဖြင့္သည္။ ''ကြၽန္ေတာ္ငိုၿပီး အိမ္ကိုေျပးသြားတယ္။ အေဖနဲ႔အေမက ကြၽန္ေတာ့္ကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး သားေလး - မင္းသိဖို႔က ငါတုိ႔က မင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာကြလို႔ တစ္လံုးခ်င္းေျပာတယ္။ ထပ္တလဲလဲ ေျပာတယ္။ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာတယ္။ ဟုတ္တယ္ ..... ငါဟာ အစြန္႔ခံ။ ငါဟာ အေ႐ြးခ်ယ္ခံ။ ေတာ္ေကာက္ခံ။ ငါဟာ အထူးအမြန္။'' ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)က ေက်ာင္းမေနခင္ကတည္းက အေမသင္ေပးထားလို႔ စာေကာင္းေကာင္း ဖတ္တတ္ေနၿပီ။ ေက်ာင္းက သူ႔အတြက္ ပ်င္းစရာ။ ၿငီးေငြ႔စရာ။ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းမႇာ ေလွ်ာက္ကျမင္းရာက 'ဆိုးေပ' နာမည္ ရလာ သည္။ သူ႔အဓိကျပႆနာက အာဏာပိုင္အဖဲြ႔အစည္း တစ္ခုခု၏ ၾသဇာကို မနာခံလိုျခင္း။ တတိယတန္း မၿပီးခင္မႇာပင္ ေက်ာင္းမႇ သုံးႀကိမ္အႏႇင္ခံရၿပီးၿပီ။ သူ႔ဖခင္ေပါ(လ)ေဂ်ာ့(ဘ) (စ)က သူ႔သား၏ ''ထူးျခားျဖစ္စဥ္''ကို လက္ခံသည္။ ေက်ာင္းကလည္း သားကို သူ႔လုိ လက္ခံ ဆက္ဆံ ေစခ်င္သည္။ သူ႔အေဖက ေက်ာင္းကိုလုိက္သြားၿပီး ဆရာဆရာမေတြကို 'ဒီမႇာဗ်။ ဒါသူ႔အျပစ္ မဟုတ္ဘူး။ သူစိတ္၀င္တစားရႇိေအာင္ လုပ္မေပးႏိုင္တာကို က ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈပဲ''ဟု ေျပာသည္။ ေက်ာင္းမႇာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြႏႇင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူ႔မိဘေတြက သူ႔ကို တစ္ရံခါမႇ အျပစ္မေပးဘူး။ ေလးတန္းတက္ရေတာ့ သူခ်စ္ျမတ္ ေလးစားသည့္ ဆရာမႀကီးတစ္ဦးႏႇင့္ ဆံုရသည္။ အင္မိုဂ်င္းဟီး(လ)။ ''ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ သူေတာ္စင္တစ္ဦးပါပဲဗ်ာ''ဟု ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)က ရင္ဖြင့္ဖူးသည္။ သူေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တစ္ရက္မႇာ ဆရာမက သူ႔ကို သခ်ၤာစာအုပ္ တစ္အုပ္ေပးၿပီး အိမ္မႇာ တြက္ခဲ့ဖို႔ေျပာသည္။ ဆရာမ ဘာေၾကာင္တာလဲ ဟု သူေတြးေနခိုက္ ဆရာမက ေရခဲမုန္႔ အႀကီးႀကီးတစ္ခု ထုတ္ျပၿပီး - ''မင္းအဲဒီစာေတြၿပီးရင္ အေျဖမႇန္ရင္ မင္းကို ဆုခ်မယ္။ ပိုက္ဆံ ၅ ေဒၚလာလည္း ေပးဦးမႇာ''ဟု ေျပာသည္။ ''ကြၽန္ေတာ္ကလည္း စိန္လိုက္ေပါ့။ ႏႇစ္ရက္အတြင္း ပုစၧာေတြအားလံုး ၿပီးသြားတယ္''။ ''အခ်ိန္နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဆရာမဆီက မုန္႔နဲ႔ပိုက္ဆ ံမေမွ်ာ္ေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္သိခ်င္လို႔ တတ္ခ်င္လို႔ကို ေက်ာင္းစာလုပ္ေတာ့တာ။ ဆရာမ သေဘာက်ေစခ်င္တာလည္း ပါတယ္'' ။ ဆရာမက သူ႔ကို မႇန္ဘီလူး ေသြးဖုိ႔၊ ကင္မရာလုပ္ဖို႔ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ေပးသည္။ ''ကြၽန္ေတာ္ဆရာမဆီက သင္ယူခဲ့ရတာ တျခားဆရာေတြဆီက သင္ယူခဲ့ရတာထက္ အမ်ားႀကီးပိုပါတယ္။ ဆရာမေၾကာင့္သာ မဟုတ္ခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္ေထာင္ထဲ ေရာက္ခ်င္ ေရာက္ခဲ့မႇာ'' ဟု ေဂ်ာ့(ဘ)(စ) ျပန္ေျပာင္း သတိရတတ္သည္။ ဆရာတပည့္ ေမတၲာျပန္လႇန္ စီဆင္းပံုက။ 'ကြၽန္ေတာ္ဆရာမဆီက သင္ယူခဲ့ရတာ တျခားဆရာေတြဆီက သင္ယူခဲ့ရတာထက္ အမ်ားႀကီးပိုပါတယ္။ ဆရာမေၾကာင့္သာမဟုတ္ခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္ေထာင္ထဲ ေရာက္ခ်င္ေရာက္ခဲ့မႇာ'ဟု ေဂ်ာ့(ဘ)(စ) ျပန္ေျပာင္းသတိရတတ္သည္။ ဆရာတပည့္ ေမတၲာျပန္လႇန္စီဆင္းပံုက ... (၃) ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)က သူ႔ေမြးစားဖခင္ကို အလြန္ခ်စ္သည္။ ဖခင္က ကမ္းေျခေစာင့္တပ္ထြက္။ အထက္တန္းေက်ာင္း မၿပီးေသာ္လည္း စက္ကိရိယာ ႏႈိက္ခြၽတ္ျပင္ဆင္ရာ၌ ကြၽမ္းက်င္သူ။ သူက ကား၀ယ္ေရာင္း။ မေရာင္းခင္ကားကို ျပင္ဆင္မြမ္းမံအေရာင္တင္။ ကားဒီဇိုင္း အေသးစိတ္ကို စိတ္၀င္စားသည္။ သူကား႐ံုထဲ အလုပ္လုပ္ရင္ ေဂ်ာ့(ဘ) (စ)က အေဖေနာက္ တေကာက္ေကာက္။ ''ကားျပင္ရတာကို ၀ါသနာပါလႇလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အေဖ့နား ေနခ်င္လို႔ပါ''တဲ့။ ဖခင္ေၾကာင့္ သူအီလက္ထရြန္နစ္ပစၥည္းေတြႏႇင့္ စတင္ထိ ေတြ႔ရသည္။ အေဖက ေသြးေအးသေလာက္ သိမ္ေမြ႔သည္။ သူတို႔ေနထိုင္ရာက ေနာင္ ''ဆီလီကြန္ေတာင္ၾကား'' ျဖစ္လာမည့္ေနရာ။ အိမ္နီးခ်င္း ေတြက အင္ဂ်င္နီယာေတြ။ ဒီအထဲက လာရီလင္းက ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)အတြက္ စံျပဳပုဂၢိဳလ္။ အီလက္ထ႐ြန္နစ္ ဘိုးေအႀကီး။ တစ္ရက္မႇာသူက ကာဘြန္မိုက္ခ႐ိုဖုန္းရယ္၊ ဘက္ထရီရယ္၊ စပီကာရယ္ယူလာၿပီး သူ႔အိမ္အ၀င္လမ္းမႇာ ဆင္းသည္။ ''သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ကာဘြန္မိုက္ခ႐ိုဖုန္းထဲ ေအာ္ေျပာခိုင္းလိုက္ေတာ့ စပီကာကအသံေတြ ဟိန္းထြက္လာတယ္။ အေဖက မိုက္ခ႐ိုဖုန္းေတြဟာ အီလက္ထ႐ြန္နစ္ အသံခ်ဲ႕စက္ အၿမဲလိုတယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို သင္ထားတာ။(ခုဟာက အသံခ်ဲ႕စက္မပါဘဲ အသံက ဟိန္းေနတာ) ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေျပးၿပီး အေဖ့ကိုေျပာျပရတာေပါ့။ အေဖသင္ထားတာ မႇားေနၿပီဗ်လို႔။ အေဖက မင့္ဟာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မိုက္ခ႐ိုဖုန္းဟာ အသံခ်ဲ႕စက္လိုတာခ်ည္းပဲကြလို႔ ေျပာတုန္း။ကြၽန္ေတာ္က မလိုေၾကာင္း ထပ္ခါတလဲလဲေျပာၿပီး အေဖ့ကို အတင္းဆဲြေခၚသြားတယ္။ အသံခ်ဲ႕စက္မလိုတဲ့ မုိက္ခ႐ုိဖုန္းကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အေဖ ထခုန္မတတ္ပဲ။'' ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)က ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ရႇင္းရႇင္းႀကီး မႇတ္မိေနသည္။ သူ႔အေဖဟာ လံုးစံုကိစၥ သိဖြယ္ရာ မႇန္သမွ် တတ္သိႏႇံ႔စပ္သူဟု သူက ျမင္ထားရႇာတာ။ သူ႔အေဖ ဒီလိုမဟုတ္ေၾကာင္း သူပထမဆံုးအႀကိမ္ သိလိုက္ရသည္။ ဒါ့ထက္ ပိုစိတ္မေကာင္းစရာက သူက သူ႔မိဘေတြ ထက္ တတ္သိေနတာ၊ ပိုေတာ္ေနတာ၊ ေ႐ႇ႕ေရာက္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ အေဖက စက္တစ္ခုကို ၾကည့္လိုက္႐ံုႏႇင့္ စက္အတြင္းပိုင္း အလုပ္လုပ္ပံုကို မႇန္းဆ သိႏိုင္သည့္လူ။ အလုပ္ကို စနစ္တက် သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လုပ္တတ္သူ။ မိဘႏႇစ္ပါးထက္ သူကေတာ္ေန တတ္ေနတာ သိလုိက္ရေတာ့ သူ ေ႐ႇာ့(ခ)ရသလို ျဖစ္ရတဲ့ၾကားထဲ ဒီလိုအေတြးမ်ဳိး၀င္လာတာကိုလည္း ႀကီးစြာ အရႇက္ရမိသတဲ့။ ျပင္းစြာခံစားရသတဲ့။ ဒီအခ်ိန္ကို သူဘယ္လိုမႇ ေမ့လို႔ မရေတာ့ပါတဲ့။ ေမြးစားသားျဖစ္လုိ႔ သီးသန္႔ ခံစားမႈရေနသည့္အျပင္ ယခုလုိခံစားသိျမင္မႈက သူ႔ကို သူ႔မိဘ၊ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ေလာကႏႇင့္ ပိုလို႔ပိုလို႔ တသီးတသန္႔ ကဲြျပားျခားနားေစခဲ့သတဲ့။ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ) ေနာက္ထပ္ ေရႇာ့ (ခ)ရစရာတစ္ကြက္ က်န္ေသးသည္။ သူထူးျခား ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိဘေတြ ထက္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရႇ႕ေရာက္ေနေၾကာင္းသိတာ သူတစ္ဦးတည္း မဟုတ္ရေလတဲ့။ သူ႔မိဘႏႇစ္ပါးလံုး ဒီအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိၿပီးျဖစ္သတဲ့။ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ မိဘေတြ။ ၀မ္းႏႇင့္ လြယ္မေမြးရေသာ္လည္း။ သူတုိ႔က သိပ္ေတာ္လႇတဲ့ ဒီသားအတြက္ သူတုိ႔ဘ၀ေတြကို ဒီေနရာျပန္ခ်ဖို႔ ၀န္မေလးသူေတြ။ ျပန္႔က်ယ္ေနရာ ယူလာတဲ့ သားဘ၀ကို ေနရာေပးဖို႔အတြက္ သူတုိ႔ေနရာေတြ ျပင္ထိုင္ဖို႔ ဦးမေလးသူေတြ။ သားကို ေကာင္းေကာင္းေကြၽးဖို႔။ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းထားဖုိ႔။ ကာကြယ္ေစာင့္ေရႇာက္ဖို႔။ သူေလးတန္း စာေမးပဲြမႇာရသည့္ အမႇတ္ေတြက ျမင့္လြန္းလႇေတာ့ ေက်ာင္းကသူ႔ကို ေနာင္ႏႇစ္ငါးတန္းတက္ရမည့္အစား ၂ တန္းခုန္ေက်ာ္ၿပီး ၇ တန္း တက္ေပးဖို႔ စီစဥ္သည္။ သုိ႔ေပတဲ့ သူ႔မိဘေတြက အတန္းတစ္တန္းပဲ ခုန္ေက်ာ္ခြင့္ျပဳၿပီး ၆ တန္းမႇာထားဖို႔ သေဘာတူလိုက္သည္။ ဒီလုိခ်စ္ခင္သေလာက္ အေျမာ္အျမင္ႀကီးလႇသည့္ မိဘေတြ။ မိဘႏႇင့္သားအၾကား ေမတၲာကူးလူး ျဖတ္သန္းမႈ။ (၄) ၁၉၈၆ ခုႏႇစ္ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ) အသက္ ၃၁ ႏႇစ္။ ေမြးစားမိခင္ကလာရာ အဆုတ္ကင္ဆာျဖစ္သည္။ ႏႇစ္ရႇည္လမ်ား ေဆးလိပ္စဲြေသာက္ခဲ့သည့္ လကၡဏာ။ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ) မိခင္ေဘးေနၿပီး အတိတ္က အေၾကာင္းေတြ ေမးသည္။ သူတစ္သက္လံုး မေမးခဲ့တာေတြကို စပ္စပ္စုစု ေမးသည္။ အတိတ္ရာဇ၀င္ တူးဆြျခင္း။ အေဖႏႇင့္ လက္မထပ္မီ သူ႔အေမ အိမ္ေထာင္တစ္ဆက္ရႇိေသးေၾကာင္း သိလာရသည္။ သူ႔ကို ေမြးစားခဲ့ပံုကိုလည္း အေသးစိတ္ ေျပာျပသည္။ သူအေမအရင္းကို ေတြ႔လုိစိတ္ ၀င္လာသည္။ တကယ္ေတာ့အေမအရင္းကို ရႇာေဖြေထာက္လႇမ္းဖို႔ ၁၉၈၀ ျပည့္ႏႇစ္ကတည္းက စံုေထာက္တစ္ဦး ငႇားရမ္းခဲ့ဖူးသည္။ အလုပ္မျဖစ္။ ေမြးလက္မႇတ္မႇာပါသည့္ ဆန္ဖရန္စစၥကိုက ဆရာ၀န္ႀကီးကို ဖုန္းစာအုပ္ထဲရႇာၿပီး ဖုန္းဆက္ၾကည့္သည္။ မႇတ္တမ္းေတြ အားလံုး မီးထဲပါသြားေၾကာင္း အေၾကာင္းျပန္သည္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္။ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)ဆီက ဖုန္းရၿပီးေနာက္ ဆရာ၀န္ႀကီးက စာတစ္ေစာင္ေရးၿပီး စာအိတ္ထဲထည့္၊ ခ်ိတ္ပိတ္ၿပီး စာအိတ္ေပၚမႇာ သူေသရင္ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)လက္ထဲထည့္ဖို႔ ေရးထားလိုက္သည္။ သိပ္မၾကာမီ ဆရာ၀န္ႀကီးဆံုးေတာ့ ဒီစာ သူ႔လက္ထဲ ေရာက္လာသည္။ သူ႔အေမရင္းကို သိရၿပီ။ အျခား စံုေထာက္တစ္ဦး၏ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ သူ႔အေမရင္းႏႇင့္ ႏႇမငယ္ကို ေျခရာခံမိသည္။ သို႔ေသာ္ အေမရႇာပံုေတာ္ဖြင့္တာကို သူ႔ေမြးစားမိခင္ မသိေစခ်င္။ သူ႔မိခင္ စိတ္ထိခိုက္သြားမႇာကို သူမလိုလား။ ေၾကာင့္ၾက ပူပန္သည္။ အေမဆံုးေတာ့မႇ အေမရင္းကို သူစတင္ဆက္သြယ္သည္။ အေဖ့ကို ဖြင့္ေျပာေတာ့ အေဖက ၾကည္ၾကည္သာသာပဲ ခြင့္ျပဳပါသည္။ ''အေမ့ကို ေတြ႔ခ်င္တာက သိခ်င္စိတ္သက္သက္နဲ႔ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကလူတစ္ဦးရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈဟာ မ်ဳိး႐ိုးဗီဇထက္ ပတ္၀န္းက်င္ေပၚမူတည္တယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ကိုယ့္ရဲ႕ ဗီဇမ်ဳိး႐ိုးအေၾကာင္းလည္း အထုိက္အေလ်ာက္ သိသင့္တာေပါ့''။ သူ႔အေမ လုပ္ခဲ့တာေတြ မႇန္ေၾကာင္း ေျပာျပႏႇစ္သိမ့္ခ်င္သတဲ့။ သူကိုယ္၀န္ဖ်က္မခ်ခဲ့တာအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္သတဲ့။ အသက္ ၂၃ ႏႇစ္အ႐ြယ္ မိန္းကေလးတစ္ဦး တရားမ၀င္ ကိုယ္၀န္လြယ္ခဲ့ရတာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာ မလြယ္လႇေၾကာင္း သူရိပ္စားမိပါသတဲ့။ အေမက ေတာင္းပန္စကားေတြ၊ ႐ႇင္းလင္းခ်က္ေတြ တစ္ပံုႀကီးေပးသည္။ ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)က သူနားလည္ႏိုင္ေၾကာင္း အထပ္ထပ္ ျပန္ေျပာရသည္။ ႏႇစ္သိမ့္ရသည္။ သူ႔ႏႇမႏႇင့္ ေတြ႔ရတာကလည္း စိတ္လႈပ္ရႇားစရာ။ သာမန္ႏႇမေတြထက္ပုိတာက သူႏႇင့္အလြန္တူျခင္း၊ အႏုပညာ စဲြမက္တာေရာ၊ ပတ္၀န္းက်င္ ျမင္ျမင္သမွ်ကို သိျမင္ခံစားတတ္တာေရာ၊ ခံစားလြယ္တာေရာ၊ ေခါင္းမာတာေရာ၊ ပိသုကာလက္ရာေတြကို အႏုစိပ္ ခံစားခဲြျဖာတတ္တာေရာ။ ''ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးသိလာရေတာ့ တကယ့္ မိတ္ေဆြရင္းျခာ ျဖစ္သြားတယ္။ သူဟာ ကြၽန္ေတာ့္မိသားစုပဲ။ သူမ႐ႇိရင္ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လိုေနရမႇန္းေတာင္ မသိေတာ့ဖူး။ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ ႏႇမေတြးလို႔ကို မရဖူး.....။'' မိခင္ ဖခင္ႏႇင့္ေမာင္ႏႇ မရင္းျခာၾကားယႇက္ႏြယ္ေနသည့္ ေမတၲာပံုရိပ္ (၅) ''ကြၽန္ေတာ္ကင္ဆာျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိလိုက္ရေတာ့ ..... ဘုရားသခင္ ဒါမႇမဟုတ္ တစ္ဦးဦးကို ေပါ့ေလ။ တုိင္တည္ အသိေပးလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္သား အထက္တန္းေက်ာင္းက ဘဲြ႔ရတာကို ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ျမင္ခ်င္တယ္လို႔''။ ၂၀၀၃ ေအာက္တိုဘာမႇာ သူပင္ခရိယကင္ဆာ႐ႇိမႇန္း သိလိုက္ရသည္။ ၂၀၀၉ မႇာ သူအသည္းအသန္ျဖစ္ေတာ့ သူ႔သား ေနာက္တစ္ႏႇစ္မႇာ ဘဲြ႔ယူရဦးမႇာဟု အားတင္းၿပီး ေရာဂါေ၀ဒနာကို သည္းခံေက်ာ္လြန္ခဲ့ရသတဲ့။ သားႀကီးရိ(‘) အ႐ြယ္ေရာက္လာေတာ့ သူ႔အေဖ ၁၈ ႏႇစ္ သားအရြယ္ ပံုေပါက္လာသည္။ ႀကီးေလတူလာေလ။ တတ္သိၿပီးပုန္ ကန္မႈံဆန္တဲ့ အၿပံဳးနဲ႔။ မ်က္စိစူးစူးနဲ႔။ ဆံပင္မည္းမည္းထူထူနဲ႔။ ဒီအထဲ သူ႔အေမဆီက ခ်ဳိသာမႈႏႇင့္ သူတစ္ပါးအေပၚ စာနာသိတတ္မႈကို အေမြရလိုက္ေသးသည္။ ဒါေတြက သူ႔အေဖမႇာ ႐ႇာမရသည့္ အရည္အေသြးေတြ။ သူ႔အေဖကို ျမတ္ႏုိးကိုးကြယ္သည္။ သူ႔အေဖဟာ ေငြေရးေၾကးေရး အက်ဳိးအျမတ္ တစ္ခုတည္းၾကည့္သည့္ ေသြးေအးေအး စီးပြားေရးသမားတစ္ဦး မဟုတ္ရေၾကာင္း၊ သူ႔အလုပ္ကို ခ်စ္လို႔လုပ္သူျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူဖန္တီး ထုတ္လုပ္သမွ် ပစၥည္းေတြအေပၚ ဂုဏ္ယူ၀င့္ထည္လိုသူျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာတတ္သည္။ သူ႔အေဖ ကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရေတာ့ ရိ(‘)က စတင္းဖို႔(‘) ကင္ဆာေရာဂါကုဌာနမႇာ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း ကင္ဆာသုေတသနလုပ္ငန္းမႇာ ၀င္ကူရင္း ေလ့လာသည္။ ''ကြၽန္ေတာ္ကင္ဆာျဖစ္ေတာ့ အျမတ္ထြက္တာတစ္ခုက ရိ(‘)တစ္ေယာက္ တကယ္ေတာ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ တဲြလုပ္ခြင့္ရတာပါပဲ။ ကင္ဆာသုေတသနာမႇာ သူစူးနစ္ေနပံုက ကြၽန္ေတာ္သူ႔အ႐ြယ္မႇာ ကြန္ပ်ဴတာ ႐ူးသြပ္ခဲ့ပံုမ်ဳိးဗ်''ဟု ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)က သူ႔သားအတြက္ ဂုဏ္ယူသည္။ ရိ(‘) က သူႀကီးလာရင္ ကင္ဆာသုေတသီ လုပ္မည္ဟု ေျပာသည္။ ''ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္တာေပါ့ဗ်ာ။ ရိ(‘)က ဒီနားမႇာ အိမ္တစ္လံုး၀ယ္၊ သူ႔မိသားစုနဲ႔ေန။ ဒီကေန စတင္းဖို႔ (‘)ကို စက္ဘီးနဲ႔ ႐ံုးသြား ႐ံုးျပန္လုပ္''ဟု ေဂ်ာ့(ဘ)(စ)က သူ႔သားအနာဂတ္ကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္သည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာက အဖိုးအဖြားထံမႇ မိဘမ်ားထံ စီးဆင္းပါသည္။ မိဘမ်ားထံမႇ သားသမီး ညီအကိုေမာင္ႏႇမမ်ားထံ ဆက္စီးဆင္းပါသည္။ သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားထံမႇလည္း မိဘဘိုးဘြားမ်ားထံ ျပန္လႇန္စီးဆင္း တတ္ပါေသးသည္။ ဘယ္လိုစီးဆင္း စီးဆင္း၊ ဘယ္လမ္းေၾကာင္း ေရာက္ေရာက္၊ ဘယ္လမ္းေျမႇာင္၀င္၀င္၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာ၏ ေကာက္ေၾကာင္းကေတာ့ လႇပခမ္းနား ျပည့္စံု၀င္းပၿမဲျဖစ္ပါသည္။ စာညႊန္း။ ။ (Steve Jobs by Walter Isaacson, 2011)   စာၿပီးရက္ ၇-၃-၂၀၁၂

အင္ဒုိနီးရွား အသြင္ကူးေျပာင္းေရးမွာေတာ႔ အတိတ္နဲ႔ လမ္းခြဲဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္

Tuesday, May 1, 2012 at 4:00pm ·

ယခု ေဆာင္းပါးေရးသူ အင္ဒိုနီးရွားစီးပြားေရးပညာရွင္ Sri Mulyani Indrawati မွာ ကမၻာ႔ဘဏ္ World ရဲ႕ မန္ေနးဂ်င္းဒါရိုက္တာ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ၿပီး၊ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၁၀ အထိ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ ဘ႑ာေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွား အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလ အမာခံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမားအျဖစ္ သူ႔ကို သိထားၾကပါတယ္။

စီးပြားေရး အက်ပ္အတည္းကာလ ၂၀၀၇-၂၀၁၀ ခုႏွစ္ အတြင္းမွာ အင္ဒိုနီးရွား နိုင္ငံထဲကို ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈေတြ လွိမ့္ဝင္လာေအာင္၊ နိုင္ငံစီးပြားေရး အင္အားေတာင့္တင္းေအာင္ စီမံခန့္ခြဲ နိုင္သူအျဖစ္ အမွတ္ေပးခံရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွား အသြင္ကူးေျပာင္းေရး အခက္အခဲေတြကို ျပန္ေျပာထားတဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ေအာက္ပါအေတြ႔အႀကံဳေတြက လက္ရွိ ျမန္မာျပည္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးႏွင္႔ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားစရာမ်ားရွိသည္ဟု ယူဆပါတယ္။
____________________
ဆီးရီးယား မွာ ဆႏၵျပသမားေတြ ႏွိမ္နင္းခံေနရတာ၊ လစ္ဗ်ားက ေသြးထြက္သံယို ျပည္တြင္းစစ္၊ ယီမင္က အဓိကရုဏ္း ျဖစ္လုလု အေျခအေနေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာရပ္ေႏြဦးက မည္းေမွာင္တဲ့ ေဆာင္းရက္မ်ားဆီ ကူးေျပာင္းသြားၿပီလားလို႔ စဥ္းစားစရာ ရွိပါတယ္။ ဟုတ္ေကာဟုတ္ေသးရဲ႕လားလို႔ မယံုသကၤာ ျဖစ္ေနသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။

ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ အစိုးရေျပာင္းလဲသြားတဲ့ အီဂ်စ္နဲ႔ က်ဴနီးရွားမွာေတာင္ အေျခအေနက မေရရာေသးပါဘူး။ ေလ့လာသူေတြရဲ႕ တဒဂၤေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ အခုက်ေတာ့ ဒီေဒသႀကီးရဲ႕ ေရွ႕အလားလာ ဘယ္လိုလဲ၊ စီးပြားေရး ေကာင္းဖို႔၊ ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္ထြန္းဖို႔ ျဖစ္မွျဖစ္ပါ့မလားလို႔ ေစာေၾကာ ေနၾကျပန္ပါတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးေတြနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးၿပီးခါစအေျခအေနေတြဟာ အလႈပ္အယမ္းေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မတည္ၿငိမ္တတ္ပါဘူး။ ဓားသြားေပၚ လမ္းေလ်ွာက္ရသလိုမ်ိဳးေပါ့။ အကန္႔အသတ္ရွိတဲ့ လုပ္နိုင္ ကိုင္နိုင္စြမ္းနဲ႔ ဘတ္ဂ်က္ အေျခအေနမွာ အလြန္အကြ်ံ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးရတဲ့ ကိစၥဟာ စမ္းသပ္မႈတခုပါပဲ။

အတိတ္ရဲ႕ မတရားမႈေတြကို ျပန္လည္ တည့္မတ္ရတဲ့ကိစၥ၊ အားလံုးအတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပၚလာေအာင္ စီးပြားေရးကို ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ရတာေတြဟာ စိန္ေခၚခ်က္ေတြပါ။ ဝရုန္းသုန္းကားနဲ့ အေျပာင္းအလဲမ်ားတဲ့ကာလ၊ မေရရာတဲ့ အေျခအေနမွာ ပြဲလန္႔တုန္း ဖ်ာခင္းခ်င္တဲ့ နိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ့ အႏၱရာယ္ကလည္း ရွိေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လည္း အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလဆိုတာ မဟာအခြင့္အလမ္းတခုပါပဲ။ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြတုန္းက အင္ဒိုနီးရွားမွာ အာဏာရွင္ ဆူဟာတိုကို ျဖဳတ္ခ်နိုင္ၿပီး ေအာင္ပြဲခံခဲ့တဲ့ လူေတြထဲမွာ က်မလည္းတေယာက္ပါ။ ဆူဟာတိုအလြန္ အစိုးရသစ္မွာ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ေလ့လာသူေတြက အင္ဒိုနီးရွားလို မြတ္စလင္နိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီဟာ သက္တမ္း မရွည္နိုင္ဘူး၊ ေနာက္ဆံုးတေန႔မွာ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ျဖစ္မွာပဲလို႔ ခန္႔မွန္းခဲ့ပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ႕ ေရွ႕ခရီးကလည္း ေခ်ာက္ခ်ားစရာအတိနဲ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္မွျဖစ္ပါ့မလားဆိုတဲ့ အဲဒီ သံသယေတြ အကုန္မွားသြားပါၿပီ။ အေရးႀကီးတဲ့ သင္ခန္းစာတခ်ိဳ႕လည္း ရလိုက္ပါတယ္။
အေရးအႀကီး ဆံုးလို႔ ဆိုနိုင္တာက ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲမွာ ေလွနံဓားထစ္ပံုေသနည္း (one-size-fits-all solution) မရွိဘူးဆိုတာပါပဲ။ အေရွ့အလယ္ပိုင္းနဲ့ ေျမာက္အာဖရိက နိုင္ငံ အသီးသီးမွာလည္း စိန္ေခၚခ်က္ေတြက တခုနဲ့တခု မတူနိုင္ပါဘူး။

မတူတဲ့အေျခအေနကို မတူသလို ကိုင္တြယ္သြားဖို့လည္း လိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးလုပ္ရမွာ တခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အသြင္သ႑ာန္ေရာ၊ အႏွစ္သာရပါ အတိတ္ႏွင့္ လမ္းခြဲလိုက္ၾကဖို့ပါ။ အသစ္တက္လာတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြဟာ အတိတ္ေန့ရက္ေတြ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာျပသဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

အေျပာင္းအလဲကို တရားဝင္ျပသဖို႔ လိုပါတယ္။ ဥပေဒသစ္ေတြကို လူသိရွင္ၾကား ေရးဆြဲရပါမယ္။ လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ခြင့္၊ လြတ္လပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ၊ လြတ္လပ္စြာ အသင္းအပင္း ဖြဲ့စည္းခြင့္တို့လို ျပည္သူေတြကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးတဲ့ ဥပေဒေတြက အေရးႀကီးပါတယ္။ ဥပေဒအထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိဘူးဆိုတာကို လူေတြၾကားမွာ ရွင္းေအာင္လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးအတြက္ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေစမယ့္ အေသးအမႊားေလးကအစ ဂရုစိုက္ရပါမယ္။

အဂတိလိုက္စားမႈဟာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးရဲ႕ ဆူးေျငာင့္ခလုတ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိုးရသစ္ဟာ ဒိကိစၥကို ႏွိမ္နင္းဖို႔ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို အျမန္ဖြဲ႕စည္း တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈနဲ႔ တာဝန္ခံမႈဟာ အမ်ားႀကိဳက္ အင္အားႀကီးမားတဲ့ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေတြလုပ္လို႔ အခက္အခဲေတြႀကံဳလည္း ေခါင္းေဆာင္သစ္ေတြအေနနဲ႔ လက္ေလ်ွာ့လိုက္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ လူထုအေျချပဳ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ေဒသအဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ ဆင္းရဲသားေတြနဲ့ မ်က္ႏွာမြဲေတြရဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ၊ အမ်ိဳးသမီး ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တဲ့ အဆင့္တိုင္းမွာ ပါဝင္ခြင့္ေပးသင့္ပါတယ္။

အင္ဒိုနီးရွားမွာ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္အစ၊ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ အဂတိလိုက္စားမႈဆိုင္ရာ ဥပေဒ အလယ္၊ ဗဟိုခ်ုပ္ကိုင္မႈ ေလ်ွာ့ခ်ေရး၊ စီးပြားေရးအရ လြတ္လပ္စြာ ၿပိဳင္ဆိုင္ခြင့္နဲ႔ လက္ဝါးႀကီး အုပ္မႈ ကာကြယ္ေရး ဥပေဒ အဆံုး၊ ဥပေဒေပါင္း တရာေလာက္ကို တႏွစ္ခြဲကာလအတြင္းမွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ပါတယ္။ နိုင္ငံ့ဗဟိုဘဏ္ရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အာမခံနိုင္မယ့္ ျပည္သူ့ဘ႑ာေရး ဥပေဒသစ္ကို အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

ေခါင္းေဆာင္သစ္ေတြဟာ အခက္အခဲေတြကို ႀကိဳတင္ေမ်ွာ္လင့္ၿပီး ေျဖရွင္းႏိုင္စြမ္း ရွိရပါမယ္။ ေတာ္လွန္ေရးၿပီးခါစအခ်ိန္မွာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ မို႔ေမာက္ေနသေလာက္ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြက ႀကီးမားလွပါတယ္။ က်မအေတြ႕အႀကံဳအရ အေကာင္းဆံုးရလဒ္ေတြကို ေအးေအးသက္သာ ဘယ္တုန္းကမွ မရခဲ့ပါဘူး။

အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ႏိုင္ေျခေတြကိုပဲ ညႇိႏႈိင္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခဲ့ရပါတယ္။
အသြင္ကူးေျပာင္းတဲ့ကာလမွာ လံုၿခံဳေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြက အႀကီးမားဆံုး အခက္အခဲပါ။ အမ်ိဳးသားေရး စိတ္ဓာတ္ေတြ အားေကာင္းေနတာကို နိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ အက်ိဳးစီးပြားအုပ္စုေတြက အခြင့္ေကာင္း ယူနိုင္ပါတယ္။ စနစ္ေဟာင္းရဲ႕ လက္က်န္ လံုၿခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔၊ မလြတ္လပ္တဲ့ တရားစီရင္ေရး စနစ္ေတြကလည္း ရွိေနတတ္ပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖို႔ အခ်ိန္ယူရပါလိမ့္မယ္။

ဗ်ဴရိုကေရစီစနစ္ေဟာင္းနဲ႔ေတာ့ အေျပာင္းအလဲကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ မလုပ္ေဆာင္နိုင္ပါဘူး။

အင္ဒိုနီးရွားမွာေတာ့ ဒီလို အက်ပ္အတည္းေတြကို တီထြင္မႈရွိရွိ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။ ဥပမာ ဘ႑ာေရး ေဒဝါလီခံတဲ့ကိစၥ၊ အဂတိလိုက္စားမႈကိစၥေတြကို တာဝန္ယူေျဖရွင္းဖို႔ လြတ္လပ္တဲ့ တရားသူႀကီး တေယာက္ကို ခန္႔ခဲ့ပါတယ္။
ရွိေနတဲ့ တရားသူႀကီးေတြဟာ နာမည္ပ်က္ ေပါင္းမ်ား ေနလို႔ပါ။
အလားတူ ဆင္းရဲသားေတြကို ဦးစားေပးတဲ့ လုပ္ငန္း (pro-poor agenda) အရ အလုပ္အတြက္ ေငြ cash-for-work အစီအစဥ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အခါမွာ လူထုေတြကိုပဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လုပ္ခိုင္းခဲ့ပါတယ္။

စီးပြားေရး လုပ္ေဆာင္မႈေတြ အဆင္ေျပဖို့ဆိုရင္ ေခါင္းေဆာင္သစ္ေတြအတြက္ အၾကံေကာင္း ဉာဏ္ေကာင္းေတြ လိုပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ ေနသားတက် ျပန္ျဖစ္ဖို႔၊ အထူးသျဖင့္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြကို ဖန္တီးေပမယ့္ အဓိက အင္ဂ်င္ျဖစ္တဲ့ အေသးစားနဲ႔ အလတ္စား စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးလာေအာင္၊ စြန္႔ဦးတီထြင္သူေတြအႀကိဳက္ စီးပြားေရး ေရခံေျမခံ ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးေပးဖို့ လိုပါတယ္။

အခုျဖစ္ေနတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေတြရဲ႕ အစျဖစ္တဲ့ က်ဴနီးရွားက လမ္းေဘး သစ္သီးသည္ေလးတေယာက္ကို အာဏာပိုင္ေတြက ေႏွာင့္ယွက္ ေစာ္ကားလို႔ သူ႔ကိုယ္ကို စေတးသြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္သတိရဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

တာဝန္ခံမႈမရွိ၊  လူမႈအသိုက္အဝန္းတခုလံုး မပါဝင္တဲ့ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ ေရရွည္မခံပါဘူး။ အစိုးရသစ္ေတြအေနနဲ့ ဆင္းရဲသားေတြ၊ အခြင့္အလမ္း နည္းပါးသူေတြကို ကာကြယ္ဖို့ ခက္ခဲတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈေတြ လုပ္ရတာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲမႈတိုက္ဖ်က္ေရး၊ အလုပ္အကိုင္ ဖန္တီးေရး အစီအစဉ္ေတြအတြက္ အရင္းအျမစ္သစ္ေတြ ပိုထြက္လာဖို့ မလိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ ေငြေၾကးအရ က်ားကန္ေပးတာေတြကို ဖ်က္သိမ္းသင့္ရင္ ဖ်က္သိမ္းရမွာပါပဲ။

အင္ဒိုနီး ရွားမွာဆိုရင္ ဆင္းရဲသား (poor) ေတြနဲ႔ စားနိုင္ေသာက္နိုင္ (near-poor) ဆိုၿပီး ခြဲျခားခဲ့ရပါတယ္။ လူတိုင္းကို လစာတိုးေပးဖို႔၊ ေငြေၾကးအရ က်ားကန္ေပးဖို့ က်မတို႔ မတတ္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ သူေတြကို ကူညီနိုင္ဖို႔အတြက္၊ တျခားသူေတြကို ဖယ္ထုတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒါအင္မတန္ ခက္ခဲၿပီး လူႀကိုက္နည္းတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတခု ေျပာစရာရွိတာက အေျပာင္းအလဲကာလ ရႈပ္ေထြးတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြအတြက္ ေငြအျပင္၊ နည္းပညာလည္း လိုပါတယ္။ က်မ အင္ဒိုနီးရွားရဲ့ ဘ႑ာေရး ဝန္ႀကီးျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက က်မ လက္ေအာက္မွာ ဝန္ထမ္း ၆ ေသာင္း ၄ ေထာင္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔ နိုင္ငံရဲ႕ အခြန္စနစ္ကို ေခတ္မီေအာင္ လုပ္မယ္လည္းဆိုလိုက္ေရာ တနိုင္ငံလံုးမွာ တကယ္ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ကြ်မ္းက်င္သူ ရွာလို႔မရေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္၊ က်မတို႔အတြက္ အျပင္ကေန အကူအညီ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပုျပင္ ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ငန္းစဥ္ဟာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ အေရးကိစၥ ျဖစ္တဲ့အတိုင္း က်မတို႔ဘယ္တုန္းကမွ လက္ေျမွာက္ အရွံဳးမေပးခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္မလုပ္ဘဲ အလဟႆ မေနခဲ့ပါဘူး။ အကယ္၍ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကို ကိုယ္ဘာသာ တာဝန္ယူ မလုပ္ခဲ့ရင္ အင္ဒိုနီးရွားဟာ ခပ္လြယ္လြယ္ပဲ က်ဆံုးသြားေလာက္ပါၿပီ။

ဒီသင္ခန္းစာဟာ အသြင္ကူးေျပာင္းတဲ့ နိုင္ငံတိုင္းအတြက္ ေခါင္းထဲမွာ ထည့္ထားသင့္တဲ့ ကိစၥတခုပါပဲ။

ရည္ညြန္း၊၊ Indonesia’s lessons for the Arab Spring by Sri Mulyani Indrawati

ေနသြင္
ေမာကၡပညာေရးမဂၢဇင္း
Tuesday, 01 May 2012 03:32
http://www.maukkha.org/index.php/feature-article/2070-maukkha-indonesia-reform-sri-mulyani-
Source:FB

ဆင္ထိန္းၾကိဳး

Aung Lat's Photos

တစ္ခါတုန္းက လူရြယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္ဆင္တင္းကုပ္နားကို ေရာက္လာပါသတဲ့။

အဲ့ဒီမွာဆင္ေတြရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ ၾကိဳးေသးေသးေလးနဲ႔ပဲ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတာကို ေတြ႕ရပါသတဲ့။ သူငယ္ေလးလည္း

အံၾသသြားပါတယ္။ ဒီလိုေသးငယ္တဲ့ ၾကိဳးကေလးေတြနဲ႕ ခ်ည္ထားရံုနဲ႕ ဒီဆင္ေတြကိုထိန္းႏုိင္မွာတဲ့လား၊ အခ်ိန္မေရြး

ဒီၾကိဳးေတြကို ျဖတ္ျပီးေတာ့ သူတို႕ သြားႏိုင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ေတြကေတာ့ အဲ့ဒီလို ရုန္းဖို႕ မၾကိဳးစားၾကပါဘူး။

ဒါနဲ႕ လူငယ္ေလးဟာ အနီးမွာရွိတဲ့ ဆင္ထိန္းကိုေမးသတဲ့။ ဘာျဖစ္လို႕ ဒီဆင္ေတြဟာ ဒီေလာက္ ေသးတဲ့ ၾကိဳးေလး

ေတြနဲ႕ခ်ည္ထားေပမယ့္ ရုန္းထြက္ဖို႕ မၾကိဳးစားၾကတာလဲ။ ဆင္ထိန္းကျပန္ေျဖသတဲ့။ ေကာင္းျပီ၊ ဒီဆင္ေတြငယ္ငယ္

ကေလးကထဲက ဒီအရြယ္အစားၾကိဳးနဲ႕ပဲ ခ်ည္လာတာေလ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဒီဆင္ေပါက္စေလးေတြဟာ ဒီၾကိဳး

ကရုန္းထြက္ဖုိ႕ အင္အားမရွိဘူးေပါ့။

ဒါေပမယ့္သူတို႕ ၾကီးလာေတာ့လည္း ဒီရုန္းမထြက္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနကို ဆက္လက္ျပီး လက္ခံၾကတယ္။ ဒီၾကိဳးေလး

ကေန သူတို႕ ရုန္းမထြက္ႏုိင္ဘူးလို႕ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ မရုန္းၾကေတာ့တာေပါ့ ျပန္ေျဖပါသတဲ့။

လူငယ္ကေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ကို အံအားသင့္သြားျပီးဒီယံုၾကည့္မႈ႕ေၾကာင့္ ဒီဆင္ေတြက ရုန္းဖို႕ ထပ္မၾကိဳးစားၾက

ေတာ့ပဲ ဒီလုိေနရာမွာပဲ ေနၾကရတယ္ေပါ့။ အဲ့ဒီလိုပါပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြလည္း အျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႕ယံုၾကည့္ထားတဲ့

အရာေတြေအာက္မွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ပိတ္မိေနျပီလဲ? ေသခ်ာတာကေတာ့ သူတို႕ေတြဟာ ပထမဆံုးအၾကိမ္
မွာ ရံႈးနိမ့္မႈကိုၾကံဳေတြ႕ခဲ့ၾကရလို႕ပါ။


ရံႈးနိမ့္မႈ႕ဆိုတာ မိမိကိုယ္ကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္ျပီးသင္ယူဖုိ႕ သင္ခန္းစာတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ေတြဟာဘယ္ေတာ့မွ လက္ေျမွာက္အရံႈးေပးလို႕ မရပါဘူး။ ဒါမွ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ေသာ စိန္ေခၚမႈ႕

ေတြကို ရင္ဆုိင္ႏုိင္မွာပါ။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ လဲမွာေၾကာက္လို႕ လမ္းမေလွ်ာက္ရဲ႕တဲ့ကေလးငယ္ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ

လမ္းေလွ်ာက္တပ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ လဲရင္ျပန္ထ ေနာက္ထပ္တစ္လွမ္း၊ ေနာက္ထပ္တစ္လွမ္းႏွင့္ေအာင္ျမင္မႈ႕

ပန္းတုိင္ဆီကို ေလွ်ာက္လွမ္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႕ သင္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ဘ၀လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္မွာၾကံဳေတြ႕

ခဲ့ရတဲ့၊ ေအာင္ျမင္စြာေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲမွတ္တုိင္ေတြကုိ ျပန္ၾကည့္ရတာေလာက္ခ်ိဳျမိန္တဲ့ ေက်နပ္မႈ႕မ်ိဳးဟာဘာႏွင့္မွ မလဲႏုိင္ပါဘူး။

Source:FB

ဥပေဒအထက္တြင္ မည္သူမွ်မရႇိ

သိပ္မၾကာလႇေသးေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားအတြင္း ေခတ္စားေနေသာ လူေျပာမ်ားေနေသာ စကားရပ္တစ္ခု ရႇိသည္။ 'ဥပေဒအထက္တြင္ မည္သူမွ်မရႇိ' တဲ့။ ျပည္သူတို႔၏ရင္ကို လာထိေသာစကားလံုးဟုပင္ ဆိုရေခ်မည္။
၀မ္းေျမာက္စြာ ႀကိဳဆိုသင့္ေသာ စကားရပ္ပင္။ စကားရပ္မ်ား၊ အဆိုအမိန္႔မ်ားသည္ ဖတ္၍ေကာင္း၊ နံရံတြင္ ကပ္ထား၍ေကာင္းေသာ္လည္း လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏိုင္၊ မလုိက္နာႏိုင္ေသာအခါ ထိုေဆာင္ပုဒ္၊ ထိုအဆိုအမိန္႔၊ ထိုစကားရပ္တို႔၏ တန္ဖိုး ေလ်ာ့က်ရေလသည္။
ဥပမာအားျဖင့္ 'အခ်ိန္ႏႇင့္ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္' 'အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္း၏ အာခံတြင္းသို႔ မည္သည့္သားေကာင္မႇ ၀င္ေရာက္မလာႏိုင္' စသည့္ေဆာင္ပုဒ္မ်ား၊ နီတိမ်ား စာၾကည့္စားပြဲမႇာ ကပ္ထားၿပီး ပက္ပက္စက္စက္ အိပ္တတ္ေသာ ေက်ာင္းသားလည္းရႇိတတ္ ေလသည္။ အလားတူပင္ 'ျမန္မာအားကစား ကမၻာကိုလႊမ္းရမည္' '---ေႏြးေထြးစြာႀကိဳဆိုပါ၏' 'ကူညီပါရေစ' စသည္ စသည္ေဆာင္ပုဒ္မ်ား၊ စကားရပ္မ်ား သည္ ဖတ္၍ေကာင္းေသာ္လည္း ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ရပ္မ်ား ၾကံဳေတြ႔ရေလေသာအခါ လူတို႔၏ ယံုၾကည္မႈမ်ား ေလ်ာ့က်သြားတတ္  ေလသည္။
'ဥပေဒ၏အထက္တြင္ မည္သူမွ်မရႇိ' ဟူေသာေဆာင္ပုဒ္သည္ ယခုမႇ ေခတ္စားတြင္က်ယ္ေနေသာ္လည္း ယင္းေဆာင္ပုဒ္ကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားသည္ ျမန္မာ့သမုိင္း၌ အမႇန္တကယ္ ရႇိခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရေလေသာအခါ ထို ထိုေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားအား ေက်ာက္ထီးတႏၲဳ အေလးျပဳမိရပါေတာ့သည္။

'ကုန္းေဘာင္ေခတ္' 'မင္းတုန္းမင္းႀကီး' လက္ထက္တြင္ 'ပခန္း၀န္ႀကီး ဦးရန္ေ၀း' အမည္ရႇိ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတစ္ဦး ေပၚထြန္းခဲ့သည္။ ပခန္းႀကီးၿမိဳ႕ဇာတိျဖစ္ၿပီး 'ပခန္းႀကီးၿမိဳ႕ မင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ႀကီး'ဟူ၍ထင္ရႇားၿပီး မင္းတုန္းမင္းႀကီး အထြတ္အျမတ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ လူ၀တ္လဲ၍ တိုင္းေရးျပည္ရာ၌ အၾကံၪာဏ္ေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ေသာေၾကာင့္ လူ၀တ္လဲၿပီးလွ်င္ မင္းတုန္းမင္းႀကီးထံပါး၌ မင္းတိုင္ပင္အမတ္၊ လႊတ္ေတာ္ ၀န္ႀကီးရာထူးတို႔ျဖင့္ ခ်ီးေျမႇာက္ခံရၿပီးလွ်င္ 'ပခန္းမင္းႀကီး' ဟု ေက်ာ္ၾကားေလသည္။

တစ္ခါတြင္ မင္းတုန္းမင္းႀကီးသည္ ေယာအတြင္း၀န္မင္းႏႇင့္ တိုင္ပင္သည္မႇာ - ''ငါ၏ အမႈေတာ္ထမ္း ျဖစ္ေသာ ၀န္စု၊ မႇဴးစုတို႔သည္ အလုပ္အေကြၽးတစ္ေယာက္၊ ႏႇစ္ေယာက္ႏႇင့္ မၿပီးၾကေပ။ မယားငယ္မ်ားစြာ ယူေနၾက သျဖင့္ ငါ ေပးသနားေတာ္မူေသာ လစာရိကၡာေတာ္ မေလာက္ ၾကျဖစ္သည္။ သူတို႔ယူထားေသာ မယားငယ္မ်ားကို ေကြၽးေမြးရန္ ငါ၏ေက်းေတာ္မ်ဳိး၊ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးမ်ားထံ မတရားသျဖင့္ ေၾကးပိုလာဘ္မ်ား ယူၾကေသာေၾကာင့္ ငါ၏ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးမ်ား အလြန္နစ္နာ ဆင္းရဲျခင္းျဖစ္ေနၾကသည္ကို ငါသိေတာ္မူရသည္။ သို႔ေၾကာင့္ ၀န္ႀကီးစုမႇာ မယားမည္မွ်၊ ၀န္စုမႇာ မယားမည္မွ်၊ မႇဴးစုမႇာ မယားမည္မွ်ယူၾကရမည္။ ဤထက္ ပိုမိုယူေသာ အရာထမ္း၊ အမႈထမ္းမ်ားကို ရာထူးမႇႏုတ္ပယ္ရန္ ဤ ဥပေဒကို စီမံေတာ္မူမည္။ သို႔ေသာ္ မင္းနဲ႔ငါခ်ည္းၿပီးမည္မဟုတ္။ မင္းပခန္းရႇင္ဘုရင္ႀကီးကို သြား၍ေလွ်ာက္ထားေခ်ဦး'' ဟု အမိန္႔ေတာ္ရႇိေလသည္။
ေယာအတြင္း၀န္မင္းလည္း အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ႏႇင့္ ပညတ္ေသာ ဥပေဒပုရပိုက္ကို ယူေဆာင္၍ ပခန္းမင္းႀကီးထံ၀င္ရာ ပခန္းမင္းႀကီးက

''ဘာအေၾကာင္းရႇိျပန္သလဲကြဲ႔ ေမာင္ရင္လိႈင္'' ဟုေမးရာ

''မႇန္ပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဘုရားက ဥပေဒတစ္ခု စီမံပါေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ ေက်းဇူးရႇင္ဘုရား၏ အမိန္႔ကို နာခံေခ်ဦးဟု အမိန္႔ေတာ္ျမတ္အရ ေရာက္ရပါေၾကာင္းဘုရား'' ဟု ေလွ်ာက္တင္လွ်င္
''မင္းတို႔ ရႇင္ဘုရင္ပညတ္တဲ့ ဥပေဒကို ဖတ္စမ္းကြယ့္'' ဟု အမိန္႔ရႇိရာ ေယာအတြင္း၀န္မင္းက ဖတ္ျပေလ၏။ ထိုအခါ ပခန္းမင္းႀကီးက''အင္း ေကာင္းပါေပ့ကြယ္။ တယ္ေကာင္းေဟ့။ သို႔ေသာ္ ရႇင္ဘုရင္ မယားမ်ားမ်ား ယူတာေတာ့ ပညတ္ခ်က္မပါေသးဘူး။ အဲဒါ လိုေသးသည္။ မင္းတို႔ရႇင္ဘုရင္ကို ေလွ်ာက္ထားဦး''ဟု အမိန္႔ရႇိပံုသည္ မင္းတုန္းမင္းႀကီး အေၾကာင္းအတန္ အသင့္သိထားေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖို႔ ျပံဳးခ်င္စရာေကာင္းလႇသည္။
ပခန္းမင္းႀကီး၏စကားကို ေယာအတြင္း၀န္မင္းက မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးအား ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားရာ မင္းႀကီးက''ပခန္းရႇင္ဘုရင္ႀကီး မႀကိဳက္ဖူးမႇတ္တယ္ကြဲ႔။ ဤဥပေဒကို ဖ်က္လိုက္ပါဘိ'' ဟု အမိန္႔ေတာ္  ရႇိေလသည္။

ေရာက္ရာအရပ္၊ က်ရာတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ၾကရာ၌ တိုင္းျပည္ႏႇင့္ လူမ်ဳိးကိုခ်စ္ေသာစိတ္၊ ဥပေဒအေပၚေလးစားလိုက္နာေသာ စိတ္တို႔ျဖင့္ စီမံေဆာင္ရြက္ၾကပါက 'ေငြမ်ားတရားႏိုင္' 'သားေရႀကိဳးဥပေဒ' 'လူခင္ရင္မူျပင္မယ္' စေသာ တရားဥပေဒ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ ညစ္ႏြမ္းေစမည့္ စကားရပ္မ်ား လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္သာ ျဖစ္သည္။

ဤအျဖစ္အပ်က္ေလးကိုၾကည့္လွ်င္ ဥပေဒ၏အထက္၌ မသိမသာ ေနလိုေသာ မင္းတုန္းမင္းႀကီးအား ပခန္းမင္းႀကီးက 'ဥပေဒအထက္မႇာ ဘယ္သူမႇမရႇိဘူး။ အားလံုးတစ္ေျပးညီမႇ သင့္ေတာ္မႇန္ကန္ပါလိမ့္မယ္' ဟု ျပန္လည္သတိေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ကြၽန္ေတာ္ေတြးမိပါသည္။အလားတူပင္ 'ဥပေဒအထက္၌ မည္သူမ်မရႇိေၾကာင္း' ရခိုင္ဘုရင္ မင္းထီးကလည္း သက္ေသျပခဲ့ပါေသးသည္။ နန္းေတာ္တုိင္၌ (ကြမ္းစားၿပီးလက္မႇ) ထံုးကိုသုတ္ေလ့ရႇိၾကေသာ မႇဴးမတ္ မင္းညီ မင္းသားတို႔အား'နန္းေတာ္တုိင္မ်ားကို ထံုးမသုတ္ၾကရန္ သုတ္မိပါက သုတ္သူ၏ လက္ညႇိဳးကိုျဖတ္၍ ဒဏ္ခတ္ရန္' ဟု စည္းကမ္းသတ္မႇတ္ပညတ္ (ဥပေဒထုတ္)ၿပီးကာမႇ နန္းေတာ္တိုင္တြင္ အမႇတ္တမဲ့ ထံုးသုတ္မိေသာ ဘုရင္မင္းထီးသည္ မိမိထုတ္ျပန္ေသာ ဥပေဒကို မိမိလိုက္နာျပေသာအေနျဖင့္ ထံုးသုတ္မိေသာ လက္ညႇိဳးကို လူပံု အလယ္တြင္ သန္လ်က္ျဖင့္ျဖတ္ကာ တရား စီရင္ခဲ့ေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ မႇတ္သားခဲ့ရဖူးပါသည္။မိမိစကား မိမိထုတ္ျပန္ထားသည့္ဥပေဒကို ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာ ေစာင့္ထိန္းျပေသာ ရခိုင္ဘုရင္မင္းထီး၏ အံ့ၾသေလးစားဖြယ္လုပ္ရပ္ႏႇင့္ စိတ္ထားပင္ျဖစ္သည္။ လူတိုင္း လူတိုင္းသည္ ေနရာေဒသ ဌာနအေလွ်ာက္ အေရးေရာက္ၾကသူမ်ားခ်ည္းျဖစ္ၾကေပရာ မိမိေရာက္ရာအရပ္၊ က်ရာတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ၾကရာ၌ တိုင္းျပည္ႏႇင့္ လူမ်ဳိးကိုခ်စ္ေသာစိတ္၊ ဥပေဒအေပၚ ေလးစား လိုက္နာေသာစိတ္တို႔ျဖင့္ စီမံေဆာင္ရြက္ၾကပါက 'ေငြမ်ားတရားႏိုင္' 'သားေရႀကိဳးဥပေဒ' 'လူခင္ရင္ မူျပင္မယ္' စေသာ တရားဥပေဒ၏ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ညစ္ႏြမ္းေစမည့္ စကားရပ္မ်ား လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္ သြားမည္သာျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ 'ဥပေဒအထက္၌ မည္သူမွ်မရႇိ' ဟူေသာ စကားရပ္အား အဂတိတရား ကင္းစင္ခဲ့ၿပီး ရဲ၀ံ့ျပတ္သားစြာျဖင့္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ သက္ေသျပၾကပါစို႔ဟူ၍သာ။
Source:FB